Confirmation Email Sent

කොරියානු භාෂා ප්රවීණතා විභාගය සඳහා විවෘත ප්රශ්න මංජුසාව - කියවීම

කොරියානු භාෂාව සම්මත පෙළපොත සිංහල භාෂාවෙන් 2 (කළු සුදු පින්තූර සහිත)

කොරියානු භාෂාව සම්මත පෙළපොත සිංහල භාෂාවෙන් 1 (කළු සුදු පින්තූර සහිත)

දේවස්මිතා

මම කදිර දේව! ශිව දෙවියන්ගේ වැඩිමහල් පුතණුවන්..." වල්ලි හුස්ම ගන්නත් අමතක වෙලා ඔහු දෙස බලා සිටියා. ඔහු පවසන කිසිවක් ඇයට තේරුණේ නෑ. කඳ කුමරු ඇගේ සියුමැලි අතින් අල්ලා ගත්තා. ඈ තවමත් වෙව්ලනවා. දිය නාමින් සිටි නිසා ඇගේ ඇඳුම වතුරෙන් තෙත් වෙලා. කඳ කුමරු ඈ තමා ළඟට ගන්නටත් පෙරම, ඇය ඔහුට තුරුලු වුණා. දියෙන් තෙත් වූ ඇගේ ගැහෙන සිරුර කුමරුගේ දෑත්වලට හිර වුණා. ඔහු තව තවත් තදින් ඇය වැලඳ ගත්තා. වල්ලි මීට පෙර කවදාවත් නොවිඳගත් ඒ අපූරු හැඟීම විඳගනිමින් කඳ කුමරුගේ පපුවට තුරුලු වෙලා හිටියා. දෙදෙනාම මෙසේ සිටින අතර තුළ හදිසියේම යමක් සිහිවීමෙන් කඳ කුමරු වෙවුලා ගියා. ගනේෂ් ඔහු වෙත දුන් පැන් කෙණ්ඩිය ඉනේ ඇත්දැයි ඔහු අතග

මං ශාන්ති - සඳකිඳුරු කතාව

එකමත් එක රටක එකමත් එක කාලයක එකමත් එක අන්දර අකුලක නෑ...! දහස් විල් රට සහස් ගව් දුර පියා සැලූ කිරිල්ලියකගේ ඔව්..! ඇගේ... ඔබේ... අපේ... කතාව

සාතන්ගේ දියණිය

ටමාර් පිළිසිඳ ගැනුණේ ගිම්හාන කාලයේ මැද භාගයේ අන්ධකාර රාත් රියකදීය. ඇගේ අම්මා දුප්පත් මෙහෙකාර තරුණියකි. දරුවාගේ පියා කවුරුන්දැයි කවුරුන් හෝ ඇගෙන් ඇසුවොත් ඇය කළේ දෙනෙත් බිමට හරවාගෙන ඒ ප් රශ්නය මගහරින්නට හැකි හැම උත්සාහයක්ම ගැනීමය. අන්තිමේදී බැරිම තැන ඇය කියන්නේ මේ කතාවය. දරුවාව ඇගේ කුසට ලබා දී ඇත්තේ දරුවාගේ පියාගේ මුහුණවත් නොපෙනෙන අන්ධකාර රාත් රියක, බලහත්කාරයෙනි. එහෙත් ඇය ඒ කවුදැයි අඳුනා ගත්තාය. ඒ යක්ෂයාම, සාතන්ම මිස වෙන කිසිවෙකු නොවේ. ඉතින් ටමාර් සාතන්ගේම දියණියයි. ටමාර් අදහාගත නොහැකි තරම් රූමත් බවකින්ද, පුදුමාකාර දඩබ්බර ගතිගුණ වලින්ද යුතුව හැදී වැඩුණාය. ඇයට යක්ෂයාගේ බලය ලැබී තිබිණ. දුටු දුටුවන

දවසක් දා හැන්දෑවක

"ජීවිතයේ කෙළවරක් නැති මිනිස් සබඳතාවලටත් මේ න් යාය ම ගළපන්නට පුළුවන්. කතාබහ කිරීම සහ කතා නොකර සිටීම, හමුවීම සහ හමු නොවී සිටීම, ළං වීම සහ දුරස්ව සිටීම, පැමිණීම සහ නොපැමිණීම... මේ සියල්ලක් ම ජීවත් වීම සඳහා අවශ් යයි. මේ සියලුම සංසිද්ධීන් එකකට එකක් වෙන් කළ නොහැකි සේ සහසම්බන්ධයි. සංගීත සංධ්වනියක ස්වර සහ නිහැඬියාව වගේ... කවියක කියැවෙන දේ සහ නො කියැවෙන දේ වගේ. මා ජීවිතය කියවන විදියට උපේක්ෂාව යනු මේ සහසම්බන්ධය තේරුම් ගැනීමයි. උපේක්ෂාව එක්තරා විදියක සුවබර නිද් රාවක්.

බිංදුට කෝ අවුරුදු

හිරු සඳු එකවර පායාලා

"කිරණ මගේ කරගන්න... මේ අවලමේ ගිහින් හදාගෙන ආපු අවජාතකයට කියලා මේ වංශක්කාරයට තාත්තා කියවන්න... ඒක කවදාවන් වෙන්නේ නැහැ... මගේ දරුවෝ ජීවිත කාලෙම අවජාතකයෝ වුණාවේ.. එත් මං කිරණට තාත්තා ගේ අයිතිය දෙන්නේ.. නැ... නැහැමයි. මම කෝපයෙන් කෑ ගැසුවෙමි. "තරහ ගන්න එපා දුවේ." "නැහැ.... මං අවලමේ ගිහින් හදාගත්තු උන්ට උප්පැන්න දෙන්න බෑ කියපු එකා මට එපා... දැන් ඔයාලා මේ දෙන්නව අරගෙන යන්න .. ප්ලීස් මම කෝපය පාලනය කර ගනිමින් කීවෙමි. "හා අපි යන්නම්.. ඒත් යන්න කලින් එක දෙයක් කියන්න අවසර ද.? මොකක්ද? කෝපය මුසුවූ හඩින් මම කිරණ ගේ අම්මාගෙන් ඇසුවෙමි. ඊළඟට සිදුවන දේ සිතා ගත නොහැකිව හැමෝම දෙනෙත් අයාගෙන බලා සිටියා "ඔයාගේ දරුවෝ

ගිරිමේඛල

මම කවුද, කොහෙන් ආපු එකෙක්ද කියා නොදැන මට ළං වෙන්ඩ බය නෑ? ගිරිමේඛල සැහැල්ලු බැල්මකින් බැලුවාය. මට එව්වා හිතන්ඩ මතක් වුණේ නෑ. වෙදකමට ඒවා අදාළ නෑ නෙව... කුමාරයාට හිනාවක් නැගිණි. එතකොට මේ වෙදකමක්ද? නැතුව... ආදරේ තරම් දෙන්ඩ පුළුවන් හොඳ වෙන ඛෙහෙතක් තියෙනවද, මනුස්සයෙක්ට?" ගිරිමේඛල කියන්නේ බොරු නොවන වග කුමරු දන්නේය. කොහොම වෙතත්, රටේ මහරජ්ජුරුවන්ගේ පුත් රයා තමාට උමතුවෙන් මෙන් ආලය කරන වග දැනගන්නා මොහොතේ ගිරිමේඛල නම් පුදුම වන වග කුමරු දැන උන්නේය. ගිරිමේඛල ආයෙමත් අනෙක් පස හැරුණාය. කුමරුගේ අතක් ගෙන තමා වටේට වෙළා ගත්තාය. මට කවදාවත් බැරිවෙයි අමතක කරන්ඩ... ගිරිමේඛල අඩවන් වූ දෑසින් කෙඳිරුවාය. නිදිඛර හඬ තුළ තිබ

චිත්තක්ෂණ

තමන්ගෙ මිනිහා වෙන ගෑනියෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් පවත්වනවා කියල අංශු මාත් රයක හරි හෝඩුවාවක් ලැබුණාම මුඩුක්කුවක ජීවත් වෙන ගැහැනියත් මහා මන්දිරේක ජීවත් වෙන ගැහැනියත් එකම මට්ටමකට වැටෙන බව මම තේරුම් ගත්තෙ එදා ප් රවීනගෙ හැසිරීමෙන්....මං හිතන්නෙ ඒකට කියන්නෙ ගැහැනුකම. ඒ වගේ වියරු හැසිරීමක් මම කවදාවත් ප් රවීනගෙන් දැකල තිබුණෙ නැහැ. මුලදි තිබුණේ සැකයක් වුණත් මේ වෙන කොට ප් රවීනා සැකයක් නැතිවම සියළු විස්තර දැනගෙන හිටියා. මන්දීරයක් වගේ නිවස දෙදුරුම්කන තරම් සද්දෙන් වියරුවෙන් වගේ හඬා වැළපුන ප් රවීනගෙ සිහිකල්පනාව නැති වේගෙන එනවා වත්ද කියලත් මට මොහොතකට හිතුනා. ලියුම් කවරය ඇතුලෙ තිබුණ ඡායාරූප වලින් මගේ මුහුණට දමා ගහපු

සඳ එළිය වහිනවා මේ... - ගේය පද සංග්රහය

හදවතේ ඉසියුම් ඉසව් හරි පරිස්සමෙන් පිරිමදින අසංක රුවන් සාගරගෙ ලිවීම් සෞන්දර්යය වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අසංකේය හැඟුම් සයුරක්. සීරුවට රළ නගාගෙන ඇවිත් හිත් වෙරළේ හැපෙන, පෙරළෙන ඒ වචනවලට පුළුවන් තැවරෙන, දැවටෙන හැමදෙයක්ම ආයෙ ආයෙත් ආදරෙන් අවුළන්න. ඒ වගේම නිවන්න. අපි එහෙම ඇවිළෙමින්, නිවෙන හැටි දකින අසංකගෙ මුහුණට එකතුවෙන්නෙ පුංචි දරුවෙකුගෙ මුහුණක රැඳෙන අහිංසක, දඟ හිනාවක්. ඒ හිනා කටහඬ එයා ලියන වචනයක් වචනයක් පාසා රැව්දෙනවා. පෙනී-නොපෙනී, දැනී-නොදැනී වචන වියමන් මැදින් සක්මන් කරනවා. ඒ අතරෙ අනන්ත ආදරයකින් සහ මානව දයාවකින් පිරුණු අසංකගෙ අසංකේය වදන් ලාලිත් යය, ලාංකේය ගීත සාහිත් යයේ මගහළ නොහැකි පරිච්ඡේදයක් හෙම