Confirmation Email Sent

සුසුම නුඹ

"සයුරු... "ම්... මහා කඩා වැටීමකින් යුතුව ඔහු න්ම් හඬක් නැගුවේය. මගේ සිත තුළ තිබි සිතිවිලිවලින්ම දැන් ඔහුද දැවෙන වගට සැකයක් නැත. ඉදින් මා දන්නා සයුරු එහෙමය. වැරදි කර තිබුණද කවදත් ඔහු සඳෝත්තමාගෙන් මිදෙන්නට කැමති වූ මිනිසෙකු නොවේ. *තව පැය හත අටකින් එළි වෙනවා... මම ඔහුට එලෙස අනතුරු ඇඟවුවෙමි. ඔහු වුවමනාවෙන් මදෙස හැරී බැලුවේය. ඒ දෑස්වල පෙට් රොල් ලන්ටෑරුමේ එළියට දිලිසෙන මද තෙත ගතියක් වෙයි. මට අතීතයේ සයුරු සිහි විණි. අපගේ වෙන්ව යෑම් අසල මුලින්ම කඳුළු ඉස්සර කරගන්නේ ඔහුය. මම හැමදාම හඬා ඇත්තේ තනිව සහ මගේ හොඳම මිතුරිය වූ දේවනී සහ අම්මා එක්කය. ඉතින් එය නොදුටු සේ මම ඔහු අසලින් නැගිට ගත්තෙමි. පියවරක් දෙකක් ඈ

අග්රාවකි මා 1

''අ..ග් රා.. ඒ නෙතු තවත් බොර පාට වී ඇත. එහි කුමදෝ තුනී පටලයකි. එහෙත් ඒ මා හට පෙනෙනා අයුරද? කඳුළු? නැත! පිරිමින් කඳුළු නොසලන්නෝය. අනික.. මුදල් වෙනුවෙන් සල්ලාල ඇමතියෙකුගේ දියණියක්ව, රැකගන්නට ආ පාතාල මැරයෙකුගේ නෙතක, ඇය වෙනුවෙන් කඳුලක් ඉපදේවිද? කිසිසේත්ම නැත. ඉදින් මාගේ වියලි දෙතොලතර සතුට නොව, අසරණකම තැවරුණු මදහසක් ඇදී යන්නට ඇත. සෑම තැනකින්ම ප් රතික්ශේප වීම්ම පමණකි. ඒවා හා වෛර බැඳ පලක් නැත. තනිව සියල්ල උහුලා ගැනීම කවදත් උරුමය. ඉදින් ඊට කාත් කවුරුත් නොමැති වලව් කුටිය පමණක් මා එනතෙක් බලා සිටින්නේය.

සෙවණැල්ල සේ

බස්නාහිර අහස ඉර ගිල ගන්නා අයුරු මම බලා සිටියෙමි. ජේන තෙක් මානයේ රැලි නංවමින් වෙරළත සිපගන්නා මහා සාගරයයි. සාගරය වෙරළට පෙම් කරනු ඇතැයි මට සිතෙයි. කෙතරම් බාධක තිබියදීත් එකට රැඳී සිටින්නට බැරි බව දැන දැනත් සාගරයේ රැලි සොයා එන්නේ වෙරළමයි. මට මාගේ තරුණ කාලය සිහි වෙයි. මම මේ ආදරය පසුපස දිව ආවේ ද මෙලෙසිනි. විටෙක මම ඉකිබිඳ හැඬුවෙමි. විටෙක මම මිරිඟුවක් පසු පස දුවන්නාක් මෙන් දිව්වෙමි. ඉන් මම විඩාපත් වුණෙමි. වේදනා වින්දෙමි. නමුත් ඒ වේදනාවට මම ආදරය කළෙමි.

හනිමූන්

පොකුණ අසල හිඳගෙන එහි පාරදෘෂ් ය ස්වභාවය තුළින්, මිදුණු අයිස් කැටයක් හරහා බලන්නාක් මෙන්, අයේශා පොකුණ දෙස බලා සිටියාය. එහි යම් සැඟවුණු රහසක් ඇත්තාක් මෙන් හැඟීමක් ඇයට ඇතිවිය. එහෙත් පොකුණේ පතුල දැනටමත් අදුරෙන් වැසී ගොස් තිබූණි. එම නිසා පොකුණ ගැඹුරේ ඇති දෑ කෙසේ වෙතත්, ඇයට පෙනුණේ ඔවුන් දෙදෙනාගේ ඡායාවන් කැඩපතක පිළිබිඹු වන්නාක් මෙන්, එම දියත තුළ පෙනෙන ආකාරය පමණි. අයේශා ඔවුන්ගේම එම ප් රතිබිම්බ රූප දෙස වශී වී බලා සිටියාය. හේශාන් කෙමෙන් සිය දකුණත දිගු කර, දිය මතුපිට සුමට පෘෂ්ඨය යාන්තම් සිය ඇඟිලි තුඩුවලින් ස්පර්ශ කළේය. ඇඟිලි තුඩු ජල තලය මත ගැටුණු වහා, එතැනින් නැගුණාවූ සියුම් ජල තරංගයෝ වෘත්තාකාරව, අරියව එතැ

දඩබ්බර ඇස්

මේ අහනවා.. මේක විහිළුවක් නෙමෙයි මෝඩියේ.. ඒකවත් තේරෙන්නේ නැද්ද..? ආහ්.. මෙහෙම හිතනවකෝ එක විනාඩියකට.. මම විවාන් දේවනාරායන නෙමෙයි නම්.. එහෙමත් නැත්තන් මම සනෝජා දේවනාරායනගේ පුතා නෙමෙයි නම්.. මගේ උත්තරය ඒකමයි. ඔහොම ඉන්නවා පොඩ්ඩක්.. මම තාම ප් රශ්න අහලා ඉවර නෑ.. ඒක අහලා ඉන්නවා උත්තර දෙන්න පනින්න කලින්.. ඒත් මගෙන් මේ අහන්න යන දේ දන්න නිසයි මම මට දෙන්න තියෙන උත්තරේ වේලාසනින්ම දුන්නේ.. අනික සර් මාත් එක්ක මේ විදියේ දේවල් කතා කරලා සර් කරන්නේ තමන් යාළුවෙලා ඉන්න ගෑනු ළමයාට ලොකු වැරැද්දක්.. එයා සර්ව ගොඩාක් විශ්වාස කරනවා ඇති.. සර් වෙනුවෙන් එයාගේ හිතේ බලාපොරොත්තු ගොඩක් ඇති.. එහෙම එකේ සර් මෙහෙම හැසිරෙන එක සම්පූ

නීල දෑස පුරා

මේ ඉන්නේ ක් රිස්ටීන් මෙයාට අවුරුදු හතරයි මාස හතක්. මේ චූටි කෙල්ල මගෙ මූණ ඉඹගෙන කරට අත දාගෙන ඉන්නේ ඇයි කියලා ඔයාට කව ටිකකින් තේරේවි ලාස්ට් වීක් එකේ සිනමන් එකේදී මේ චූටි කෙල්ල ඇවිත් මගෙ කකුල් බදාගෙන අත් දෙපැත්තට දාගෙන වාඩාගන්න කියනවා. තාත්තා අඬගැහුවත් මේ බබා යන්න බෑ කියනවා. අම්මා හැරුණා මා දිහාට. ඒ අම්මා වෙන කුවුරුත් නෙවෙයි ජොඈන්. සහන්යාගේ දෙනෙතට කඳුළු පුරන් ඔහුට පෛනුණෙන් දිගු සුසුමක් හෙලූ ක් රිශාන් ඔහු අත්ලේ පොඩිවී තිබූ සහන්යාගේ දෑත් හෙමිහිට පිරිමැද්දේ ඇයගේ රිදිණු සිත ඉන් පිරිමදින්නට මෙනි.

පුංචි කුමාරිහාමි

මගේ පලිය මං ගත්තා පුංචි කුමාරිහාමි... මුලු ඉරුගල්බණ්ඩාර වලව්වම මං නැත්තටම නැති කරලා දැම්මා... පුලුවන්නම් නැගිටපන්... උඹට නැගිටින්න බැරි වෙන්නම මං උඹේ කකුල් දෙකම කඩල දාලා ඉවරයි... ඉරුගල්බණ්ඩාර වලව්වෙ පුංචි කුමාර්හාමි... පුලුවන්නම් නැගිටපන්... - අභිසර මහානාථ - අද මං ඉන්න තැන හොදට මතක තියාගන්න මිස්ටර් අභිසර... මගේ කියල කාත් කවුරුත් නැතුව... ඔයා කීව වගේ අතේ සතයක්වත් නැතුව දරුවෙකුත් එක්ක තනියම ඉන්න තනි ගෑනියෙක් මං... හැබැයි... තව අවුරුදු පහකින්... හරියටම අද ඉදන් තව අවුරුදු පහක් යද්දි මේ මුලු ලෝකෙම මං මගේ කරගන්නවා මිස්ටර් අභිසර... තව අවුරුදු පහක් යද්දි ඉරුගල්බණ්ඩාර වලව්වෙ පුංචි කුමාරිහාමි තමුන්ට කිට

ආයුබෝවන්

පොළවට අහම්බෙන් පැලවෙන ජීවයන් තියනවා. ඒවා හැමවෙලාවකම යථාර්තයට එහා යන දෙයක් හොයනවා. යථාර්තයේ භෞතික දේවල් එක්ක නොපෙනෙන අධ් යාත්මයේ ශක්තියන් සටහන් කරනවා. මෙහෙම භෞතිකත්වය සහ ආධ් යාත්මය එක්ක සටනින් ඇඹරිලා ජීවිතේ යුෂ එලියට ගලායන ඕනෙම කෙනෙකුට උස් කඳු මුදුනකදී සාතන්ගෙන් වරයක් හමුවනවා.

අයන්

මේඝ 2

මට ඇස් ඇරිලා ඒ මූණ බලන්න ඕනකම තිබුණත් මට අවසර නෑ. ඒ ශක්තිමත් බාහුවල එල්ලිලා මම ඉන්නේ හා පැටියෙක් වගේ. මම ඇස් ඇරලා බලන්නද...? මාත් ඒ කනට මුමුනනවා එක ලස්සන තැනක නතර වෙලා හා කීව ගමන් මම ඇස් ඇරියා. දෙයියනේ..! ඒ ලස්සන ඇස්..., රන්පාටට පේන මූණ මම අතගෑවේ වෙවුලන ඇඟිලිවලින්... මේඝ. මගේ මේඝ... මම කියන්න උත්සාහ කළත් මගේ හඬ පිට වෙන්නේ නෑ. මම දිගින් දිගටම ඒක කියන්න උත්සාහ කළා. අන්තිමට මාව කොහෙන්ද තියලා එයා කළුවරට එකතු වුණා.

මගේ නොවනා

සය අවුරුද්දක් පුරා විදි සෘතු වෙනස්වීම්වල මෙතෙක් නොදැනුණ හැඟීමකින් මෙවර මම පෙළෙමින් සිටියෙමි. මන්ද ජීවිතයේ මහා පරිමාණයේ පරිවර්තනයක් මෙවර ඇත. ඒ සියලු ආශාවන් සඳහා දැන් ආන් යා දේවානීත් මගෙ ජීවිතයට බද්ධ වී සිටියාය. ආදරයක්ද ආකර්ශනයක්ද කියා නොතේරුණ අවධියක වුවද මා ඇයට ආදරේ යැයි පවසා අප සම්බන්ධය ඇරඹියද මම එතැන් පටන් ඇයට දිවි හිමියෙන් ප් රේම කළෙමි. මගෙ දිවියට දෙවෙනි වසන්නය රැගෙන ආ ඒ කතා කරන දෑස ඇත්තියට මා අධිමාත් රාවෙන් පෙම් කළෙමි. - නුවීන් යශ්විද -