Confirmation Email Sent

තාල යාත්රා

උඹ දන්නවද? හැඟීම් කියන ඒවා හරි පුදුමයි. ඒවා ඒක පාර්ශවීය වෙලා තියෙනකම් සමහර වෙලාවට ඒව තියෙනවද කියලවත් අපි දන්නෙ නැහැ. දැනගෙන හිටියත් පාලනය කරගන්න ලේසියි. හැබැයි ඒවා මියුචුවල් උනහම හරියට වේල්ල ඇරපු ජලාශයක ජල කඳක් වගේ. නවත්තගන්න අමාරු නෙවේ ඒක කරන්න බැරි වැඩක්.

අනේ මන්දා

වේදනාකාරී මතක කියන්නෙත් පිඟානෙ තියෙන ඉඳුල් වගේ... වීසි කරලා පිඟාන හෝදගන්න තරමට දැනෙන්නෙ සහනයක්. නැත්තං කැරත්පොත්තො, කූඹි, ඒ තියා මීයොත් එනවා ඉඳුල් රස බලන්න.... ඒ වගේම තමයි වේදනාකාරී නෙගටිව් සිතුවිලි වලින් පිරුණු හිතත්. නිතරම පළිබෝධ වලින් පීඩා විඳිනවා. ඒවට යන්න දෙන්න සවින්ද.....

ළබැඳි සබඳ ඔබ

"මං ආත්මාර්ථකාමී තමයි. මං ආදරේ කරන දේවල් මං පරිස්සම් කරනවා." "ආදරේ කරනවා නම් ඔහොම මග දාලා යනවයැ." මම හැකි තරම් සමච්චල් ස්වරයෙන් කීමි. "මග දාලා යන්නෙ නැති නිසා තමයි මේ ගෙදරටම එක්කන් යන්නේ." මම ගල් ගැසී ඔහු දෙස බලා සිටියෙමි. මට ඒ ඇසුණේ කුමක්ද? තුෂර ඒ කීවේ ඔහු මට ආදරය කරන බවද? ඔහුගේ වරින් වර වෙනස් වන හැසිරීම් රටාව නිසා වෙහෙසටත්, කලකිරීමටත් පත්ව සිටි මම ඒ වදන් හමුවේ පුපුරා ගියෙමි.

රළ මත රහසක්

සත් යක්ද මිත් යාවක්දැයි වෙන් කර හඳුනා ගත නොහැකි ජනප් රවාදයක් වසර ගණනාවකට පෙර වෙනත් රටක සඟවා තැබූ රහසක් ඒ රහස පසුපස හඹා එන ධන කුවේරයෙක් මව් බිමේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් කැප වූ පොලිස් නිලධාරියෙක් අහම්බෙන් විශ්මිත සිදුවීම් දාමයකට පැටලෙන සමුද් ර ජීව විද් යාඥවරියක් ඔවුන් සියල්ලන්ගේම ජිවිත වල අනාගත සිතියම රැගෙන මුහුදු පත්ලේ සුවෙන් නිදන නෞකාවක්. මේ සියල්ලම කැටි වූ "රළ මත රහසක්.

නිකැළැල් හාදු

අකුණු ගහන කුණාටුවක තියෙන්නේ වෙනම චමත්කාරයක්. කොයි තරම් බැන්නත් හයියෙන් වහින වෙලාවට තියෙන්නේ වෙනමම හැඟීමක්. වෙනමම රසයක්. ඒක තමයි මාරුතයක මායාව. මේ අනුප් රාජරත්න ගෙ මායාවට අහුවෙන්නැති කෙල්ලෙක් ලෝකෙ නැහැ. ඒක මන්දාකිණීටත් පොදුයි. මොකද කෙල්ලො කැමතිම චණ්ඩ මාරුත වලට. අනුජ් රාජරත්න - හදවත පරිස්සම් කරගන්න කියල අනතුරු ඇගෙව්වට පරිස්සම් කරගන්න හදවතක් තියෙන්න එපැයි. ඒ හදවත බිඳුනෙ අවුරුදු ගාණකට කලින්, ඔය වලව්කාර සෙල්ලක්කාරයෙක්ට ඒකෙ ආයෙ අමුතුවෙන් බිඳින්න දෙයක් නැහැ. මන්දාකිණී සපරමාදු -

රටඹෑකන්ද

හුඟක් වෙලාවට යන එන මග දිගේ මුතුකැට දිලිසෙයි. අහුලගන්න දිව්ව දාට තේරුම් යාවි ඒ පිනිකැට යට සර්පයො පිරිලා කියලා. ලස්සන මල් මවපු දෙයි යොම මලට ළඟින් විෂ කටු මවලා. ඒක වැරදියි තමයි. ඒත් මගතොටේ වෙන අවනඩු අහන්න උසාවියක් නෑ. හැබැයි එකක්, සොබාදහම හරි වෙලාවට, හරි - වැරදි හොයලා දඬුවම් දෙනවා. එදාට නඩුකාර උන්නාසෙලටත් හිරේ යන්න වෙනවා; දොස්තරලට හොයා ගන්න බැරි ලෙඩ හැදෙනවා; ගුරුවරුන්ට කවදාවත් ඉගෙන ගත්තෙ නැති පාඩම් ඉගෙන ගන්න ලැබෙනවා; හාමුදුරුවරු සාතන්ට බාර දෙනවා; ෆාදර්ලා අපායෙ යනවා; ඒ නිසා අපායෙ නොයන්න පිං කරන එවුං වෙසක් පෝයට අපාය බලන්ඩ ටිකට් අරං පන්සල් නොගිහින්. හාමුදුරුවෝ පන්සල්වල ඇතුළුවෙන තැන ඩ් රෙස් කෝඩ් ගහලා

රිදුම් අතැර

අතට අහුවෙන හැම දේකින්ම ඒ මුණ පොඩි වෙන්න ගහන්න හිතෙන හැඟීම මම දරාගන්නේ අමාරුවෙන්. වැස්ස කියලා දෙපාරක් නොහිතා වාහනයෙන් බැහැලා ඒ දොර වහලා දැම්මේ නැනෝ අම්මගේ චුටි මහත්තයාගේ කම්මුලට ගහන්න තරම් වේගයෙන්. ඒ එක්කම වාහනයේ පැති වීදුරුව ස්වයංක් රීයව පහත් වෙද්දී නැනෝ අම්මගේ චුට් මහත්තයාගේ දුඹුරු ඇස් මගේ ඉස්සරහා දිලිසුනේ ජයග් රාහී හිනාවක් එක්ක. "භානුක..." භානුක ධර්මරාජා... නම ගම දන්නේ නෑ කිව්වනේ. දැන් දැනගන්නවා. මාත් එක්ක එකට එක කියලා ත මුන් කරගන්නේ ලොකු වැරැද්දක්. අන්න ඒක විතරක් ඔළුවට දාගෙන දැන් ඔහොම්ම ම ඇවිදගෙන ගෙදර යනවා."

මල්වර හිතක්

මුහුදු වෙරළක මල් බැම්මක දහස් මිනිසුන් යනෙන මාවතක ඒ්ත් මදිවට... කොෆී සාදයක... පෙට්ටි කඩයක උණුම රොටියක ප් රේමය උපදවමි... සතුට හිස දරමි... මතක අතුරවමි... නුඹෙන් නොමිදී නුඹේ ඇස් ළඟ රැඳෙන්නට පතමී...

සඳ දකින සඳ

ඔහු යන්තමින් අල්ලාගෙන උන් මගේ වමත් බාහුවේ ග් රහණය දැඩි විය. ''දැන දැනම අමාරුවේ වැටෙන්න හදන්නෙපා. ගින්දරයි පුළුනුයි ළං වුණාම වෙන දේ ඔයාට අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙ නෑනෙ. '' මම අපහසුවෙන් වචන ගැළපීමි. ''පුළුන් මහ වැස්සකට අහු වෙලා තෙත් වෙලා තියෙන්නෙ. ඒ ටික වේලගත්තට පස්සෙ ගින්දර නිවලා දාන්නම්. පොරොන්දු වෙනවා පුච්චලා දාන්නෑ කියලා..'' ඔහු මා සවනට තරමක් ළංව පැහැදිලි හඬින් නමුත් හෙමිහිට කොඳුළේය. මම දෑස් හැර ඔහු දෙස බැලුවෙමි. ඔහු දෙකම්මුල් වළ ගැසුණු ප් රසන්න සිනහව පෑවේය.

කටු තුඩු මත

මම අතීතයද අනාගතයද ඒ හා සබැඳි සියලු මිනිස් ප් රාණීන් හා සිදුවීම්ද අමතක කර මේ ගෙවී යන තත්පරයේ පමණක් ජීවත් වීමට උත්සාහ කළෙමි. ජීවිතයේ ඉතිරි අර්ධය මේ උණුසුමෙහිම ගෙවා දමා මතුයම් දිනෙක අවසන් සුසුමද ඒ හදගැස්මට සවන් දෙමින්ම හෙලන්නට තරම් තෘෂ්ණාවක් මට දැනෙමින් තිබුණි. නමුත් යථාර්තය ඇත්තේ මින් බොහෝ දුරඈතක බව මගේ යටිහිත කෑගසමින් තිබුණි. ඉදිරියට කුමක් සිදු වුවද මේ ගෙවීගිය මොහොත පිලිබඳ කිසිඳු පසුතැවීමක් කිසිඳු දිනෙක නොදැනෙන බව විශ්වාසය. එය සදාතනික මතකයක්ව මා සමඟම මියෙනු ඇත.

නොකියවිය යුතු කතා කිහිපයක්

දෑතින් බැඳී

විවාහ යෝජනාවක් ගෙන ඒම සම්බන්ධයෙන් මනිලාල් කෙරෙහි ඔහුගේ සිතේ කෝපයක් තිබුණේ නැත. මිනිසුන් තීන්දු තීරණ ගන්නේ තමන් ජීවිතය දෙස බලන කවුළුවෙන් ජීවිතය පෙනෙන හැටියට ය. මනිලාල්ට අවශ් ය වුණේ ඔහුගේ ප් රියතම ශිෂ් යාවගේ ජීවිතයට හෙවණකි. ඒ හෙවණ ඔහුට විශ්වාසනීය විය යුතුය. සස්මිතාට දැරිය හැකි විය යුතුය. ඒ අවශ් යතා සියල්ලටම ජීවිතයෙන් කැට තබා වගකීම් පැවරිය හැකි අයෙකුට ඔහුට සිටියේ ධනුජ පමණි. එහෙයින් ඔහු ඒ වෙනුවෙන් ධනුජව තෝරා ගත්තේ ය. ඒ අනුව බලන කල ඔහු සිදු කළේ වරදක් නොවේ. ධනුජ සිටියේ විවාහය පිළිබඳව අංශු මාත් ර හෝ හැඟීමක් ඇතිව නොවේ. විවාහය පිළිබඳව අදහසක් තිබුණ ද, ඔහු කවරදාක හෝ ඒ අදහස සස්මිතා සමග ගළපා බලා නැත. එහෙයි