Confirmation Email Sent

සුළු ප්රාතිහාර්ය දෙපාර්තමේන්තුව

දැන් දම් පාට මල් ගහේ මල් පිපෙන්නේ නැහැ. තිබුණ අන්තිම මලත් හුළගේ පා කරලා යවලා හුඟ දවසක ඉඳන් ගහ අහක බලාගෙන ඉන්නවා. මම තාම උයන අද්දරින් හැමදාම යනවා. ඒත් මම දැන් දම් පාට මල් ගහ දිහා බලන්නෙවත් නැහැ. ඒ ගහ මලින් පිරිලා තියෙනවා, මම හිතෙන් මවාගත්තද කියලත් වෙලාවකට මට හිතෙනවා. ඒ ගහ යට ඇස්වලින් ඇස්වලට උතුරපු ආදරේ තිබුණා වෙන්න බැහැ කියලත් මට හිතෙනවා. ඒත් සමහරදාට මට හීනෙන් මල් පිරුණු දම් පාට මල් ගහ පේනවා. සීතල මැද්දේ, රස්නේ මැද්දේ හැම ඍතුවේම මල් පිරිලා තිබුණ හැටි මතක් වෙනවා. දුකක් ඉතිරි කරලා මැකිලා ගිය හිනාවල් මතක් වෙනවා. ඒත් එක්කම මට හිතෙනවා එක කාලයක් මල් පිරිලා තිබුණු නිසා ආයෙත් දම් පාට මල් ගහේ මල් නොපිපු

පුංචි චිං සහ සතුටු කඳුළු

පුංචි චිං සහ නූඩ්ල් පැංචා

කළු කපුටයි රන මොනරයි

ඔයාලත් එන්න, කපුටත් එක්ක එකතුවෙලා මේ ලෝකෙ සතුටින්ම ජීවත් වෙන කුරුල්ලා කවුද කියලා හොයන්න යන්න එයා කවුරු වෙයි ද? ලස්සන පරෙවියා ද, ලස්සනට සිංදු කියන රෑ කොවුලා ද, එහෙමත් නැත්නම් සුන්දර හංසයා ද? මොනරව මුණගැහුණට පස්සෙ තමයි කපුටා දැනගන්නෙ ඇත්තටම මේ ලෝකේ සතුටින්ම ජීවත් වෙන කුරුල්ලා කවුද කියලා.

පොලී සහ අලුත් බබා

පොලීගෙ යාළුවා තමයි වෙන කාටවත්ම නොපෙනෙන පොලීට විතරක් පෙනෙන හා පැංචා අම්මලා පොලී පොඩි කාලෙ එයාව තියාගෙන ගිය කරත්තෙ පොලී එයාගෙ යාළුවව තියාගෙන හැමතැනම ඇවිද්දා....... අම්මට නංගි බබා ලැබෙන්න හරිම ළඟයි "පොලී කවදාවත්ම කරත්තෙ අලුත් බබාට දෙන පාටක් නෑ." අම්මා කෙඳිරි ගෑවා ඉතින් අපි බලමු පොලී කොහොමද මේ ගැටලුව විසඳන්නෙ කියලා.

හිනාවෙන ගල්කැටේ

ලුබිනාගේ හොඳම යාළුවා පොඩි ගල් කැටයක් ගල් කැටය හැමදාම ලුබිනා ළඟට වෙලා එයා කියන හැමදේම අහගෙන හිටියා ලුබිනාට බය හිතෙන දෙයක් වෙන හැම වෙලාවෙම ගල්කැටය හිනා වෙලා එයාගෙ බය නැති කළා. ඒත් එයාලා හිටපු කුඩාරම් තිබුණු තැනට තවත් පොඩි පිරිමි ළමයෙක් ආවට පස්සෙ තමයි ලුබිනට තේරෙුණේ තමන්ටත් වඩා මේ ගල්කැටය ඕන වෙන ළමයි මේ ලෝකෙ ඉන්නවා කියලා.

The Seven Moons Of Maali Almeida

'what the judges particularly admired and enjoyed in the seven moons of maali almeida was the ambition of its scope and the hilarious audacity of its narrative techniques.' the 2022 booker prize a searing satire set amid the murderous mayhem of sri lanka beset by civil war colombo, 1990. maali almeida, war photographer, gambler and closet gay, has woken up dead in what seems like a celestial visa office. his dismembered body is sinking in the beira lake and he has no idea who killed him. at a time when scores are settled by death squads, suicide bombers and hired goons, the list of suspects is

නැංගුරම්

මම දේවල් හයියෙන් අල්ල ගන්නෙ නැත්තෙ ඒකෙන් මට රිදෙන බව දන්න නිසා. මම අල්ලා ගත්තු දේකින් මට රිදෙන බව දැනගත්තම මම තවත් ඒක හයියෙන් අල්ලන්නෙ නෑ.. - රශ්වින් ජෙරොනාස් වික් රමනායක "මම මේ ලෝකෙ අකමැතිම දේ ඔයාට රිදෙන එක රන්... මම ඒකට බයයි... මම හින්දා ඔයාට රිදෙන එක මට දරාගන්න බෑ... - ශෙහාරා දිව් යාදි සිල්වා ගොඩනැගිලි හදන්න හැමෝටම පුලුවන්... ඒක ගෙදරක් කරන්නෙ ඒ ඇතුලෙ ජීවත් වෙන මිනිස්සු. - රොෂාන් වික් රමනායක තාත්ති ආදරෙන් හදපු මේ ගෙදර ගෙදරක් වුණේ අපි හැමෝම නිසා. මේක ආදරේ පිරිලා තිබුණ ගෙදරක් ශෙහා. මේක හැමදාටම ගෙදරක් විදියටම තියාගන්න පුලුවන් ඔයාට විතරයි. - ටෙක්ලා වික් රමනායක

හෙන්දිරික්කා

''මම අතීතේ ගැන හිතලා දුක්වෙන, පසුතැවෙන මිනිහෙක් නෙමේ... ඒත් මට චාන්ස් එකක් ලැබුණොත්, පහුගිය අවුරුදු පහළොව ආපස්සට ගිහින් ජීවිතේ ආපහු මුල ඉඳලා පටන් ගන්න මම දෙපාරක් හිතන්නෙ නෑ... ඔයා කවදහරිම දවසක ඒ වගේ හිතනවට මම ආස නෑ. ඒකයි මෙච්චර කියන්නේ. ඔහු ඇගේ දෑස දෙසම බලාගෙන කියද්දී බිම බැලූ ඈ තවත් තත්පර කිහිපයක්ම නොසැලී උන්නාය. රවිශංක ඇගේ මුහුණේ වෙනස්වන ඉරියව් දෙස බලා හිඳ ඒ හිස මතින් වමත තබද්දීම ඈ එක්වරම හිස එසවීය. ''මම දැනුත් එහෙම හිතනවා... ''කොහොමද? ඔහු සිය අත ඉවතට ගෙන අසද්දී, අසේකාගේ මුහුණේ සටහන්ව තිබූ හිතුවක්කාර, දරදඬුකම රවිශංකගේ දෙතොලට සිනාවක් ගෙනාවේ ආයාසයක් නැතුවමය. "අවුරුදු හතලිහක් විතර ආපස්සට ගිහින්

නවාතැන නුඹ

එදා සමාධි ඈතට යද්දි දේවකගේ හදවතේ කොටසක්ම හිස් උනා. හිඩැස පුරවන්න ආයේ කවදාවත් දේවකට පුලුවන් උනේ නෑ. කාලාන්තරයක්ම ඒ හිඩැස පිරෙව්වේ පසුතැවිල්ල. අවුරුදු දහයක් විතර ඒ පසුතැවිල්ල තියාගෙන කොහෙන් හෝ සමාධිටයි ඔහුටයි නැවත පටන් ගැන්මක් තියේවි කියලා ඔහු බලන් හිටියා. පස්සේ පස්සේ තවත් අවස්ථාවක් නෑ කියලා ඔහු හිතට ප් රත් යක්ෂ කර ගත්තත් එදා සමාධිගේ අන්තිම වචන ටික තමන් හොද ප් රේමවන්තයෙක් කියන දේවකගේ ආත්ම විශ්වාසය කීතු කීතු වලට ඉරලා දාලා තිබ්බේ. තවත් කාලයක් යනකංම ඒ ආත්ම විශ්වාසය හදා ගන්න බැරි උනා ඔහුට. වයසත් එක්ක මුහුකුරා යනවත් එක්කම ජිවිතේ කවදා මොනවා සිද්ධ උනත්, විදින්න ලැබුන ජීවිතය විදවන එක හරි විඳින එක හරි තම

පායල්

වේ ලාව මධ් යම රාත් රී දොළහ පසුවී හෝරාවකි. පායල්ගේ කුටියට ආගන්තුකයෙක් පිවිසියේය. රුවැත්තිය යහන මත නොමැති බැව් පෙනිණි. කුටිය තුළ එහෙ මෙහෙ යවන දුඹුරු දෑස් වලට විසල් කවුලුව අසළ නිදා සිටින්නී හසුවිණි. කිසිඳු හඬක් නොනැගෙන අයුරින් ඔහු යුවතියට ළංවී ඇයට මුහුණලා වාඩි ගත්තේය. ඔහු වැලමිටින් කවුලු පඩියට බරවී හිස අත්ලට බර කරගෙන ඈ දෙස බලා සිටියේය. කවුලුවෙන් විනිවිද ගලනා සඳ එළිය ඇගේ පිරුණු වත සිඹියි. කවුලු දොර හරිහැටි වසා නොමැති බව හිඩැස් අතරින් රිංගාවිත් යුවතියගේ කෙස් රොදක් හා දඟ කරනා පවන් රැල්ලක් කියයි. ඒ අපූරු දසුන ඔහු දෑස් නිවාලන නමුත් සිතත් ගතත් උණුසුම් කරයි. සඳවතිය ඇහැරෙන්නට වුවමනා නමුත් ලෝඛය. ඔහු ඇගේ ව

ඉරුණු පිටු 2 - ඉතිරි වුණු පිටු

ලෝකයේ හැම ප් රේම පාරෙම මංසන්ධි තිබීම නියතයි ඇතැම් මංසන්ධි ළඟ වෙන්වෙලා මග දෙකක යන පෙම්වතුන් සුලභයි ප් රේමයක් යන් හංදියක් එනතුරු දෑත් තදින් අල්ලන් ඒමයි නොදන්වා පැමිණෙන හංදියක සුභ පතා වෙන්ව යාමයි තරිඳු අවිශ්ක ලියනගේ [ව්තකින් ඉහිරුණු බීර බිඳක්]