Confirmation Email Sent

හනිමූන්

පොකුණ අසල හිඳගෙන එහි පාරදෘෂ් ය ස්වභාවය තුළින්, මිදුණු අයිස් කැටයක් හරහා බලන්නාක් මෙන්, අයේශා පොකුණ දෙස බලා සිටියාය. එහි යම් සැඟවුණු රහසක් ඇත්තාක් මෙන් හැඟීමක් ඇයට ඇතිවිය. එහෙත් පොකුණේ පතුල දැනටමත් අදුරෙන් වැසී ගොස් තිබූණි. එම නිසා පොකුණ ගැඹුරේ ඇති දෑ කෙසේ වෙතත්, ඇයට පෙනුණේ ඔවුන් දෙදෙනාගේ ඡායාවන් කැඩපතක පිළිබිඹු වන්නාක් මෙන්, එම දියත තුළ පෙනෙන ආකාරය පමණි. අයේශා ඔවුන්ගේම එම ප් රතිබිම්බ රූප දෙස වශී වී බලා සිටියාය. හේශාන් කෙමෙන් සිය දකුණත දිගු කර, දිය මතුපිට සුමට පෘෂ්ඨය යාන්තම් සිය ඇඟිලි තුඩුවලින් ස්පර්ශ කළේය. ඇඟිලි තුඩු ජල තලය මත ගැටුණු වහා, එතැනින් නැගුණාවූ සියුම් ජල තරංගයෝ වෘත්තාකාරව, අරියව එතැ

සම්මුඛ දේව ප්රාසාදය අම්මඩුව කුඩා කතරගම දේවාලය

අම්මඩුව කුඩා කතරගම දේවාලය පිළිබඳ සවිස්තර විග් රහයක් අන්තර්ගත වන මේ කෘතිය සාර්ථක පර්යේෂණ නිබන්ධනයක ස්වරූපයක් ගනියි. දේවාලයේ අතීතය, දේවාල පරිශ් රය, වත්පිළිවෙත් සහ ඇසළ පෙරහර ආදී සංස්කෘතික අංග මෙන්ම, කතරගම දෙවියන් පිළිබඳ පුරාවෘත්ත ඇතුළත් වන හෙයින්, දේවාලය පිළිබඳ පූර්ණ චිත් රයක් නිර්මාණය වෙයි. තේමාවට අදාළ වන විශ්වසනීය තොරතුරුවලින් සමන්විත වන හෙයින් මේ කෘතිය පාඨකයන්ට වඩාත් ප් රියමනාප වනු ඇතැයි සිතමි. මෙහි කතුවර ගුණවර්ධන දේවගිරි මහතා ර/රන්වල විද් යාලය, ර/වෙළගපොළ විද් යාලය සහ ගොඩකවෙල ර/රාහුල මහා විද් යාලය යන පාඨශාලාවල දීප්තිමත් ආදි ශිෂ් යයෙකි. කොළඹ විශ්වවිද් යාලයේ හැටේ දසකයේ සංවිධානයේ ක් රියාකාරී නිලධ

කිරි කිරි බෝලේ

එළිවෙච්චි වෙලේ ඉඳන් අර ළමයාව පතුරු ගහනවා. ඔය ළමයා ඉතුරු වෙයිද විභාගේ වෙනකල්..?කනත් හිරි වැටෙනවා. අහන් ඉඳලා අප්පිරියයි... අපේ ගෙදර අපි ඔහොම කෑගහන්නෑ නේ. මේ ළමයටත් රවනවා ගොරෝනවා... තාත්තා මොකුත් කිව්වේ නෑ. "අර කෝටුවක් තියාගෙන මේසෙට ගහනවා... පුටුවට ගහනවා...! එක විකාරයයි. ළමයට ඊයේ හොඳටම ගැහුවා. ලකුණු අඩු වුණොත් නෑයො හිනාවෙයි කියන්නේ...? අනේ අපිට මොන රුදාවද ඕවට හිනා වෙන්ඩ... හිනා නෙමෙයි මාලායි මමයි අඬනවා ඕවට... අම්මාත් පුදුම ගෑණියෙක් තමා. එහෙම තමයිලු ළමයි හදන්න ඕන. අපේ ළමයාටත් ගහලා බැනලා උගන්නන්නලු... බුරුල වැඩිලු... බෝලී සෙල්ලමේම්මලු. ඔය ගමේ කොල්ලෝ වනචරයොලු... බෝලි! කාලා ඉවරනම් යනවා මෙතනින්...! අම

මල් අහිමි කාර්තු

ඔහු ඒ අතක් මගේ කම්මුලකට තැබුවේය. මුළු කම්මුලම හිරවැටී ගියා වගේ මට දැනිනි... මොහොතකින් ඔහු අනෙක් අතත් මගේ අනෙක් කම්මුල මත තබා මගේ මුහුණ ඉහළට එසෙව්වේය... මොහොතක් ගැහෙන මුවින් මගේ මුහුණ දෙස බලා උන් ඔහුගේ ඇස් වල කඳුළු පිරුණේය.. මට සමාවෙන්න සර් මම ඒ ඇස් දිහා බලාගෙනම දෙඅත් එකතුකොට මුමුණා ගත්තෙමි. එපා සර් කියන්න එපා මට... ලවන් එක්වරම මා වැරෙන් ඒ පපුවට තුරුලු කොට ගත්තේ මට හිතන්නවත් ඉඩක් නොතියාය... ඔහුගේ පපුවට මගේ දෙඅත් තද වී තිබිණි. එක් වරක් මට ඔහු වැළඳ ගන්නට හිතට ආ සිතිවිල්ල අවසන් වූයේ මගේ දෙඅත්ද ඔහුගේ බද වටා එතීමෙනි.

අඤ්ඤතරා නම් මණි පද්මය

අඤ්ඤතරා නම් මණි පද්මය නාම කරණයෙන් යුතු මෙම ග් රන්ථය, සරල කතාවකට වඩා සිතුවිල්ලක ගමනාන්තයකි. මෙහි භාෂා ආඛ් යාන හැඩතල අතරින් පවා අපට දකින්නට ලැබෙන්නේ, බෞද්ධ ධර්මයෙහි ගැඹුරු රූපකවලට සම්බන්ධව යන අසිරිමත් මනෝභාවයයි. මෙම ග් රන්ථය කියවිමේදී සත් යය හා මෝහය අතර සීමාව මැකී යයි. කාලය හා අවකාශය ආශාව හා විමුක්තිය මරණය හා නව ජන්මය යන මේ සියල්ලම . එකම ගැටුමක් ලෙසම පෙනේ. ඒ ගැටුමට නිශ්චිත හා නිර්මිත පිළිතුරක් ලබා දීම වෙනුවට කතෘ අපට අසමසම ප් රශ්න ගොඩක් ඉදිරිපත් කරයි. අනෙක් අතින්, මෙහි පෙනෙන්නා වූ රූපක සංකීර්ණතාව මේ සියල්ලටම එකම ආකාරයේ නිරූපණ බවක් ගෙන දෙයි. ඒ නිසා අඤ්ඤතරා නම් පුස්තකය කියැවූ අය තමන්ගේම මනෝභාවය තුළ

කමටහන් නැති පෙම් හටන්

බුද්ධිමත් ගැහැනියක් වන්න..! නමුත් තමන් තරම් අධ් යාපනයක් ලැබීමට වාසනාවක් හිමි නොවූ අයව පහත් කොට නොදකින්න. ස්වාධීන ගැහැනියක් වෙන්න. නමුත් තමන් ආර්ථික වශයෙන් ස්වාධීන වීම ගැන මානයෙන් නොසිතන්න. සුන්දර ඇඳුමින් පැළඳුමින් සැරසෙන්න, නමුත් ඒ සුන්දරත්වය තමන් සතුටු කිරීම සඳහාම මිසක කා සමඟවත් තරඟයට නොකරන්න. සතුටින් සිනහසී ජීවත්වන්න, නමුත් ඔබේ හිත මිතුරන් යහළු යෙහෙළියන් සමඟ එකතුවී එකට සිනහසෙනවා මිසක, එකිනෙකාගේ අඩුපාඩු දක්වා සිනහසී සතුටු නොවන්න.

හිමකඳු පසුකර

පෙරදාක අම්මා ගෙන ආ කොළ පාට කොට කලිසම හා සුදු පැහැ ඇති කමිසය ඇඳගත් මම කිරිඅම්මාගේ විධානයක් එනතුරු දොරකඩට වී වැස්ස දෙස බලා සිටියෙමි. එහෙත් කොහේ යන්නට දැයි නොදන්නෙමි. කිරිඅම්මා දොර ළඟට විත් කිරි පුතා යමං යැයි කීවාය. කිරිඅත්තා ගෙතුළ සිට මොනවාදෝ කියනවා ඇසුණි. දොරකඩට හේත්තු කර තිබූ තල් අතු දෙකෙන් එකක් දිගහැර මට දුන් කිරි අම්මා අනෙක දිගහැර ඔළුව ආවරණය කරගෙන යමක් කියවමින් එළියට බැස්සාය. කිරිඅම්මා සමඟ මොරසූරන වැස්සේ මේ ඇරඹූයේ දුර ගමනක පළමු පියවර බව ඇසින් නොදුටු කිසිවකු සටහන් කර ගත්තේදැයි නොදන්නෙමි... සාධාරණය හෝ අසාධාරණය පුද්ගලයා මත රැඳෙන බවත්, පන්සලක් යනු ආදරය හෝ කරුණාව ලබන තැනක් නොව ජීවිතය පුහුණු කරන ත

භානුට පිස්සු

ප් රීති රන්දෙනිය පාඨකයන් අතර ප් රකට කිවිඳියක ලෙසිනි. ඇගේ සෙසු සාහිත් ය නිර්මාණවල ද මෙම කවිත්වයේ සලකුණු නොමඳව දැකිය හැකි ය. විශේෂයෙන්ම ඒ ලකුණු පවතින්නේ උපයුක්ත බස්වහර තුළ ය. ඉතා කෙටි වැකිවලින් යුත් ඇගේ සරල බස කාව් යමය හැඩයක් උසුලයි. පද ලාලිත් යය ද, පද සංඝටනාවන් ඇසුරේ මතුවන රිද්මය ද කවියට ඉතා සමීපයි. එය ඇගේ සාහිත් ය කෘතීන්ට සුවිශේෂී අනන් යතාවක් හිමිකර දෙයි. 'භානුට පිස්සු නවකතාව ද මෙම ලක් ෂණයෙන් පෝෂිත ය. 'භානුට පිස්සු ඇගේ සත්වන නවකතාවයි. අත්දැකීම විසින් ද, දැක්ම විසින් ද, යටිපෙළ විසින් ද ඇගේ නිර්මාණ භාවිතාව ශක්තිමත් කරන කෘතියක් ලෙස එය අපගේ අවධානයට ලක්වේ. මූලික වශයෙන් ස්ත් රී චරිත කිහිපයක් මූලික ක

සිංහල කවියේ හෘදයංගම ලකුණ - විමලරත්න කුමාරගම

ජුරාසික් අධිරාජ්යය

''ඔයාගේ අනුමාණය හරි ඇලන්. මෙයාගේ තියෙන්නේ ක් රිටේසියස් යුගයේදී මිහිතලයෙන් වඳවෙලා ගිය ඩයිනෝසරයින් ගේ ජාන සංයුතියක්. මම මේ කෘමි රංචු ගැන පහුගිය ජනවාරියේ ඉඳලම විමසිල්ලෙන් හිටියේ. මුලින්ම මේ කෘමි රංචුවල හිටියේ පළගැටියන් සිය ගණනක්. හැබැයි ගිම්හාන සෘතුව අවසන් වෙද්දී පළගැටියන් මිලියන් ගණනක් බිහිවෙලා. මේ තත්ත්වය මහා විනාශයක ආරම්භයක් කියලා මට වැටහෙනවා. ඒක ස්වභාවික ආහාර දාමවල සමතුලිත බවටත් විශාල අනතුරක් කරනවා. මේ පළගැටි ගහණය තව දුරටත් වර්ධනය වුණොත් කුකුලන්ට වගේම ගොවිපොළ සත්තුන්ට ආහාරයට ගන්න කිසිම පැලෑටියක් ඉතිරිවෙන එකක් නෑ. ඒ වගේම ස්වභාවික ආහාර දාමයත් සුණු විසුණු වෙනවා.'' කූඩුව තුළ වැතිර සිටින යෝධ පළගැට

නැන්දම්මාගේ ඩයරිය

''අද නම් මහ සවුත්තු දවසක්. අපේ ලේලි පොඩ්ඩ උඩප්පරං ගහගෙන පඬි පෙළේ එන්න ගිහින් අයිනේ තියලා තිබුණ මගේ මල් පෝච්චියට පයින් ගහලා. ඒක කුඩේ කූඩු දෙයියනේ පරම්පරා ගාණක් තිබුණ මල් පෝච්චිය. මම දීග එද්දී මෙහෙට ගෙනාවේ. මම කිව්වෙ මේකිගේ නම මනිෂා නිස්කලංකා වුණාට ගේ ඇතුළෙ ඇවිදින්නෙත් කතරිනා සුළි කුණාටුව වගේ. ඕකිගෙ ඇඟේ හැපුණොත් මාව විසික්කා වෙලා බිත්තියේ ඇලෙනවා. කොයි වෙලේවත් හෙමින් ගනක් නැ අන්තිමට අර පරම්පරා ගාණක් තිබුණු පෝච්චිය බිඳලා දැම්මා තියෙන කුලප්පුවට. පුතාට විතරක් නෙවේ. මේකිගෙන් මටත් අපලයිද කොහෙද''