Confirmation Email Sent

ඇස් දොළහක් හය විදිහක්

ඔහු බලන බැල්ම, හෙළන කැල්ම කොළඹට ඓන්ද් රීය වන්නේ වෙයි. " ඇස් දොළහක් භය විදිහක් උසුලා දරාගෙන සිටින එක් විශේෂිත කරුණක් වන්නේ කොළඹ කේන්ද් රීය සාහිත් ය - කලා - සංස්කෘතික පරිණාමනයේ හරස්කඩක් උපුටාලට කවියා සමත්ව තිබීමයි. මේ වනාහි අවම වශයෙන් දශක හතරක් පුරා ඔහුගේ අබන්ඩ, අවිච්ඡින්න සංස්කෘතික රස්තියාදුවෙහි අතිරික්තය යි. සංස්කෘතික සමාජයට අමතක වුණු හෝ ස්වයංව අතුරුදන් වුණු හෝ ස්වයංව අවතැන් වුණු සංසිද්ධි හා සංසිද්ධිකයන් සරත්චන්ද් ර වල්පොල සහෘදයාට අභිමුඛ කරයි. එසේම නූතනත්වය විසින් කවියට ගෙන දෙනු ලැබූ අනුපම නිදහස' එයාකාරයෙන් ම භුක්ති විදීමට ඔහු පැකිලෙන්නේ නැත. සමාජ සංසිද්ධීන් දෙස නූතනවාදී ඇසකින් බැලීමට ඔහුට ධෛර

අලහෙන්ද්රෝ මයිතාගේ සැබෑ ජීවිතය

විලියම් සහ කන් දෙක නැති අමුත්තා

සුරතල් බල්ලා ජම්බල් එක්ක ඇවිදගෙන යන අතරෙයි විලියම් මේ අමුතු මිනිහව දැක්කෙ. කිසියම් වෙනසක් තිබුණු බව දැනුණු නිසා විලියම් ඔහු දිහා හොඳට බැලුව. අමුතු මිනිහගෙ දිගු කොණ්ඩය ගැන තමයි විලියම්ගෙ වැඩි අවධානෙ යොමු වුනේ. හැබැයි ඊටත් වඩා අපූරු දෙයක් විලියම් දැක්ක. ඒ තමයි ආගන්තුක මිනිහගෙ කන් දෙකම නැති බව.

විලියම් සහ රසකැවිලි සාප්පුව

රාක්කවල තියෙන බෝතල් විවිධ වර්ගයේ රස කැවිලිවලින් පිරිලා ඇති හැටි විලියම්ට පෙනෙනවා. වැඩි වෙලාවක් යන්නට පෙර බටර් බෝල වර්ගයේ රස කැවිල්ලක් විලියම්ගේ මුවට ඇතුල් වුණා. ඊට පස්සෙ ඔහු අතට ගත්තෙ අන්නාසිවලින් සාදා ඇති ෆයිනැපල් ක් රිප්ස් රස කැවිල්ලක්. ඉක්මණින්ම ඒ කැවිලි තොගයත් ඉවර වුණා.

වංකගිරියක ළමයි

මුහුදු වෙරළක දිග හැරෙන ළමා පාරාදීසයක වයස් පුරන දරුවන් තිදෙනකුගේ හා දැරියකගේ කථාව යි. වෙරළ තීරය, කලපුව, කඩොල්ගම, කඩොල් කැලේ, ටවුම, බලකොටුව යනාදිය මුල් කොට ගත් ළමා ජවනිකා රසබර හා දුක්බර යොවුන් නවකථාවක් ලෙස දිග හැරෙයි. ළමා ලෝකයේ සුකුමාරත්වය වැඩිහිටි ලෝකයේ විපත්තීන්ට මුහුණ දෙන අතරේ මිත් රත්වය රැක ගන්නට අපහසු අභියෝගයක් බවට පත් වේ. ඉතිරි වුණු මිතුරෝ උපන් දේශයෙහි අහිමි වී ගිය පාරාදීසය අන් දේශයක සොයා සංක් රමණික යාත් රාවකට රහසේ ගොඩ වෙති.

නොමැරී මළා

මේ නාකි බිල්ලා මෙතරම් දැඩි මුරකාවල් තිබිලත් කිසිඳු බියක් සැකක් නොමැතිව තම බිලිගන්නේ කෙසේද?

හිත හොඳ දොස්තරගේ කතා මාලා අංක 5 -හිත හොඳ දොස්තරගේ අරුම පුදුම රඟමඬල

අපේ හිත හොඳ දොස්තර මහත්තයාට, උන්නැහේගේ හිත හොඳ නිසා ම හිරේ තපින්නට සිදු වූ කතාන්දරය මේ වන විටත් ඔබ කියවා ඇතැයි සිතමි. හිරේ තපින්නට සිදුවූයේ බොරුවක්, වංචාවක්, හොරකමක් හෝ අපරාධයක් කළ නිසා නොව, අනුන්ට උදව් කරන්නට ගොස් නිරපරාදයේ ය. චීත් මේ දුක් ගැහැට, නින්දා අපහාස කිසි ම දෙයක් දොස්තර මහත්තයා තඹ දොයිතුවකටවත් ගණන් ගත්තේ නැත. මේ අපූරු මනුස්සයාගේ විදිහ එහෙමයි. දොස්තර ඩූ ලිට්ල් හිරෙන් නිදහස් වී ආපසු සර්කස් එකට ආවේ ය. ඒ ආවේ බ්ලොසම් වගේ සල්ලි හම්බ කරන්නට නොවේ. අනුන්ගේ යහපත වෙනුවෙන් තවත් බොහෝ දේවල් කරන්නට ඉතුරු වී තිබුණු නිසා ය. ඔබ දැන් කියවන්නට යන්නේ දොස්තර ඩූ ලිට්ල් ආපසු සර්කස් එකට ආවාට පසු සිදු වූ ජරමර

මුහුදු ගෙදර ළමයි

කළු ගල් වලින් බැඳ තිබූ බිත්ති සහිත දූවිලි පිරි ගුහාවේ බිම ළමුන්ට පැහැදිලිව නොපෙනුණ අතර දකුණු පසට වන්නට ගුහාව තුළින් තවත් මාර්ගයක් වැනි යමක් විහිදී ගිය බව පෙනුණි.ගුහාවේ ඉහළ කෙළවරේ යමක් ගොඩ ගසා ඇති ආකාරය දුටු ළමුන් ඒ දෙසට ගමන් කළ අතර ඔවුන්ට දක්නට ලැබුණේ විශාල ලී පෙට්ටි තොගයක් එක මත එක ගොඩගසා ඇති ආකාරයයි.මේ ලී පෙට්ටි මොනවාද? එමෙන්ම කවුද ඒවා ගෙනාවේ? ළමුන්ට මහත් ප් රෙහේලිකාවකි........... ඉතින් මේ අභිරහස විසඳීම ඔබට බාරයි.

මතු මතක

තූති මල් පිදේවා දිවියට, මොන තරම් දේ දුන්නාදු එය මට! දුන්නා එය සිනාව, දුන්නා එය මට කඳුළුත් අඩු නැතිව. ඉදින් සතුට සොවින් වෙන්කොට ගන්නත් පිළිවන්! මගේ ගීය වියෙන්නේ ඔය දෙවගින්තමයි, ඔබේ ගීයත් එහෙමයි, මොකදු, ගී හැදෙන්නේ ඔහොමයි. හැමදෙනාගේම ගීයත් ඒකයි, ඉතින්, මගේ ගීයත් එයමයි. කව්ය අත් යවශ් යයෙන්ම, පුද්ගලයකුගේ සියලු ආකාර සබඳතා ගැන ප් රකාශ කරන්නේ තමාගේ අභ් යන්තර දුර්පනයේ පිළිබිඹු වන සත්තාව මුල් කොටගෙනයි. තවත් මඳක් පැහැදිලි කරනවා නම්, නවකතාකරුවෙකු, උදාහරණ ලෙස ගත්තොත්, අවශ් ය තැන තමාගෙන් අයින් වී අනෙක් චරිතයක ඇසින් ලොව දෙස බලන්නට වෑයම් කරන තරමටයි ඔහු/ඇය උසස් කලාකරුවෙකු වන්නේ. කවියා සහානුකම්පනය මගින් අනෙකා

ගේට්ටුව ළඟ නතර කළ රථය

අප ජීවත් වන්නේ කෙටිකතාවලින් පිරුණු ලෝකයක යැයි, මෙහි කතුවරයා, තම පෙරවදනෙහි ලා සඳහන් කරයි. වසර දහයකට ආසන්න කාලයක් පුරා, ඒ අතරින් තෝරා ගත් කතා දහයකින් ඔහු අපට සංග් රහ කර ඇත. ඒ අතර විවිධ අධ් යයන රටා දක්නට ඇති අතර, ඇතැම් කතා තුළ, ඔහු මීට පෙර පළ කළ කෙටිකතා කෘති පහේදී මෙන්ම, අතිසත්වාදී ශෛලියද භාවිත වෙයි. සමකාලීන මනුෂ් යයා, පෙළෙන සාංකාව, හුදෙකලාව, අපේක්ෂා භංගත්වය මෙම කතා පෙළෙහි සියුම් හුයක් සේ දිව යනු පෙනේ. කතුවරයා ඉන්, පාඨක සිත් සසල කරවන නමුදු, අවසානයේ උපදවනුයේ ජීවිතාවබෝධය හා මානව භක්තියයි.

ධවල කාල

ඇයි පව් කියන්නෙ? නගරෙ ජීවත් වෙන මිනිස්සුන්ට වගේ දිනා ගන්න ලොකු ලොකු අරමුණු නෑ. අරමුණු පුංචි වුනත් ඒ වෙනුවෙන් කරන කැප කිරීම, විඳින දුක ඊට වඩා ගොඩාක් ලොකුයි. ඇත්ත මිත් රයා. උදාර පැවසුවේ ශෝකී හඬිනි. අපේ සේවා කාලයේදී වැඩි හරියක් හමුවෙලා තියෙන්නෙ ඒ වගේ මිනිස්සු. මතකද.. පාර්වතී... මුත්තු... සින්නයියා... උමා... සිත්ති.. සුලෙයිමාන්..? උදාර නම් වැලක් දිගටම පවසාගෙන ගියේ දීර්ඝ කාලයක් සමාජ සේවයෙහි යෙදී සිටියදී නැගෙනහිර පළාතේ ගම්වල ජීවත් වන දමිළ හා මුස්ලිම් ජාතිකයන් කිහිපදෙනෙකුට මුහුණ පාන්නට වූ ඛේදවාචකයන් පිළිබඳව සිතුවම් තම හද තුළ අඳිමිනි. මට කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නෑ උදාර. පොඩි එකා ඩෙංගු හැදිලා මැරිලා ගිය දව

ජය හේ සයිමන්

ටැම් පිට හටනින් සිය වික් රමාන්විත චාරිකාව අරඹන බලදේව ලෙඩකු රෝහලට ගෙනියන්ට පෝනියකු පැහැර ගෙන ආරච්චි මහත්තයාගේ උදහසට ලක් වෙයි. අවිනීත චීවරධාරියකු නිර්දය ලෙස මට්ටු කරන ඔහු හැත්තෑඑක කැරැල්ල සමයේ දී සහන කඳවුරක් දමා සිය ගම් රටවලට යන්ට බැරි ව අතරමං වූ මඟීන්ට නවාතැනුත් කෑම බීමත් සපයයි. ඔහුට අනුත්තරා හමුවන්නේ මෙහි දී ය. ඉතිහාසය දෙස නව මානයකින් බලන ඇයට කසුබ් රජු පීතෘ ඝාතකයකු නොව කලාව වෙනුවෙන් දිවි පිදූ සුන්දර මිනිසෙකි. සිය දූන් දෙදෙනා බෝ සහ උපුල්වන් කලාව වෙනුවෙන් කැප කළ ඔහු ඔවුන්ගේ රූ රන් වනිනුත් නිල් වනිනුත් සීගිරි බෙයදේ සිතුවම් කළේ ය.....